Özlemişiz Timsah'ın futbol resitallerini izlemeyi.. Özlemişiz bu tarz coşkuları.. Özlemişiz gitti dediğimiz maçlarda geri dönmeyi.. Özlemişiz yukarısı için umutlanmayı, hesaba kitaba dalmayı..

               Bu hafta sonu özlediklerimizi yeniden yaşattı bizlere.. Bu sezon 3'ü kupada, 1 tanesi de ligde olmak üzere 4 kez kaybettiğimiz Fenerbahçe'yi ağırladık. Kafamızda "acaba"larla birlikte..

                Maçın henüz 3. dakikasında gelen şok gol; ki golü atan Daniel Guiza açık bir şekilde ofsayttaydı, hepimizde soğuk düş etkisi yarattı.. Kafalardaki "acaba"lar yerini "yine mi?" yazılı soru baloncuklarına bıraktı.. Üstüne Emre&Halis Özkahya ortak yapımı ince ince doğranmamız da eklenince, bir de buna Bursaspor'un bal yapmayan arı misali futbolunu da gözlemleyince "tamam" dedik.. "Bu maç da bitti bizim için"..

               Ama 2. yarının başlamasıyla birlikte dalga dalga gelmeye başladık Fener kalesine. Pozisyon üstüne pozisyon kaçırdık. Öyle bir baskı kurduk ki rakibi adeta ezdik geçtik. Sahadaki hırs,mücadele ve kazanma arzusu hepimizin kafasında ilk yarıda oluşan "yine mi?" baloncuğunu aldı gitti.. Biliyorduk emindik.. Bu maç dönecekti, bu kez gülen taraf biz olacaktık.. Bu inançla da ilk kıvılcımı SAGS yaktı.. maratonu ayağa kaldıran SAGS, adeta golü de çağırdı..

                Nitekim önce Sercan'ın kaçırdığı pozisyon, arkadan da gelen sağlı sollu bindirmeler golü müjdeliyordu.. Ve sonunda beklenen oldu.. Dakikalar 87.'yi gösterdiğinde Maxim'in soldan ortasına Gökhan Gönül ancak dokunarak Tuna'ya asist yaptı ve beklenen tabela değişikliği gerçekleşti..

                Yetti mi??? Hayır.. Hızla tükenen dakikalar içerisinde 2 tane net pozisyon kaçırdık.. Biri gecenin kahramanlarından Sercan'ın ayağından, diğeri, de kornerde hava topuna iyi çıkan kaptanın kafasından...

                Derken o sihirli an geldi.. Maç bitti bitecek derken, sercan sol çizgiden aldı, rakiplerinin belini kıra kıra girdi 18'e.. Vederson'un müdahalesi ile kendini yerde buldu ve Halis Özkahya kendisinden beklenmeyen bir şekilde penaltıyı verdi.. Sonrasında Mitko son haftaları affettirircesine tribünleri karnaval alanına çevirdi.. Ve kazandık..

                Buraya kadar olanı maçın kısa öyküsü.. Ama bu maçı kazanmanın sırrını maç sonunda gördük hep birlikte.. 11 oynayanından yedeğine, malzemecisinden teknik heyetine kadar bütün takım ortaya toplandı.. Tüm stad, bu birbirini seven, formasını seven ve bir takım olanlarla bütünleştik ve tek yürek olarak haykırdık..

                  GÜZELLER İÇİNDEN BİR SENİ SEÇTİM.. KALBİMİ SANA BEN SANA VERDİM....

                 İşte dostlar.. bu maçın öyküsü aslında bu cümlede gizli. Daha da söze gerek yok. Şimdi sevinci yaşamanın zamanı.. Tadına varın. İnancın, sevginin zaferi kutlu olsun camiamıza..

erenito@bursasporum.com